اگر به اطرافمان نگاه کنیم، میبینیم که دیگر هیچ فعالیتی بدون ردپای دیجیتال باقی نمانده است؛ گویی تمام جهان در حال بازنویسی خود در کدهای برنامهنویسی است. در این میان، چالش بزرگی که ذهن متخصصان و دولتها را به خود مشغول کرده، اثبات اصالت افراد در فضای مجازی است. بازار هویت دیجیتال دیگر یک ایده فانتزی نیست، بلکه به ستون فقرات اقتصاد مدرن تبدیل شده است. ما در دورانی هستیم که روشهای سنتی احراز هویت، پاسخگوی نیازهای امنیتی و سرعت بالای تراکنشهای بینالمللی نیستند.
اگر نگاهی به آمارهای اخیر بیندازیم، متوجه میشویم که بازار هویت دیجیتال در حال تجربه یک جهش خیرهکننده است. طبق گزارشهای معتبر موسسه Juniper Research، ارزش این بازار که در سال ۲۰۲۵ حدود ۵۱ میلیارد دلار تخمین زده میشد، تا سال ۲۰۳۰ به رقم چشمگیر ۸۰ میلیارد دلار خواهد رسید. این رشد ۵۶ درصدی نشان میدهد که تقاضا برای امنیت سایبری و راهکارهای احراز هویت دقیق، فراتر از یک موج موقت است.
این رشد مدیون دو عامل اصلی است:
سختگیرانهتر شدن قوانین حکومتی: دولتها برای جلوگیری از کلاهبرداری و پولشویی، استانداردهای جدیدی را وضع کردهاند.
بلوغ فناوری: ابزارهایی مانند گواهینامههای رانندگی موبایلی و پاسپورتهای دیجیتال دیگر در مرحله آزمایشی نیستند و به طور گسترده استفاده میشوند.
شاید بپرسید چه چیزی باعث شده بازار هویت دیجیتال ناگهان تا این حد منسجم شود؟ پاسخ در قوانین جدید اتحادیه اروپا نهفته است. مقررات eIDAS 2.0 همان نقشی را برای هویت دیجیتال ایفا میکند که GDPR برای حریم خصوصی ایفا کرد. این قانون، تمامی کشورهای عضو را موظف کرده که تا پایان سال ۲۰۲۶، «کیف پول هویت دیجیتال» را به شهروندان خود ارائه دهند.
این کیف پولها به کاربران اجازه میدهند تا مدارک شناسایی، مدارک تحصیلی و حتی اطلاعات بانکی خود را به صورت امن و تحت کنترل کامل خود حمل کنند. این تحول، باعث افزایش اعتماد دیجیتال در سطحی بینالمللی میشود، چرا که وقتی یک استاندارد در اروپا نهادینه شود، به سرعت به الگویی برای سایر نقاط جهان تبدیل میگردد.
برای اینکه بدانیم بازار هویت دیجیتال به کدام سمت میرود، باید نگاهی به تکنولوژیهای زیرساختی آن داشته باشیم. امروزه سه فناوری اصلی، زمین بازی را تغییر دادهاند:
این بزرگترین تغییر فلسفی در تاریخ احراز هویت است. در مدلهای سنتی، دادههای شما در سرورهای دولتی یا شرکتهای بزرگ (مثل گوگل و فیسبوک) ذخیره میشد. اما با ظهور بلاکچین در هویت، مفهوم هویت خودحاکم مطرح شد. در این مدل، شما مالک مطلق دادههای خود هستید و فقط اطلاعاتی را که لازم است (برای مثال فقط اثبات بالای ۱۸ سال بودن بدون فاش کردن تاریخ دقیق تولد) با دیگران به اشتراک میگذارید.
در دنیای دورکاری و شبکههای ابری، دیگر «مرز شبکه» معنایی ندارد. معماری Zero Trust بر پایه این اصل استوار است: «هرگز اعتماد نکن، همیشه تایید کن». در این سیستم، امنیت سایبری با احراز هویت مداوم گره خورده است و هویت فرد در هر لحظه و برای هر دسترسی دوباره چک میشود.
یکی از موانع رشد بازار هویت دیجیتال در گذشته، دشواری استفاده از آن بود. سیستمهای SSO با سادهسازی فرآیند ورود و ترکیب آن با احراز هویت چندمرحلهای (MFA)، توانستهاند توازن میان امنیت و راحتی کاربر را برقرار کنند.
بیشتر بخوانید: تحلیل کانجوینت؛ چگونه مثل یک ذهنخوان، انتخاب مشتری را پیشبینی کنیم؟
نکته جالب اینجاست که رشد بازار هویت دیجیتال فقط محدود به کشورهای توسعهیافته نیست. مناطقی مانند آمریکای لاتین، جنوب شرق آسیا و آفریقا به دلیل زیرساختهای سنتی ضعیف، اشتیاق بالایی برای جهش مستقیم به سمت راهکارهای دیجیتال نشان میدهند. در این مناطق، استفاده از بلاکچین در هویت به دلیل عدم نیاز به دیتاسنترهای عظیم مرکزی، بسیار محبوب شده است.
شرکتهایی که میخواهند در این بازار برنده باشند، باید سه استراتژی را مد نظر قرار دهند:
پذیرش تدریجی: ارائه همزمان نسخه فیزیکی و دیجیتال مدارک برای جلب اعتماد عمومی.
امنیت پساکوانتومی: آمادهسازی زیرساختها برای مقابله با قدرت پردازشی کامپیوترهای کوانتومی که ممکن است رمزنگاریهای فعلی را بشکنند.
تعاملپذیری: ساخت سیستمهایی که بتوانند با سامانههای سایر کشورها ارتباط برقرار کنند.
با وجود تمام پیشرفتها، بازار هویت دیجیتال هنوز با چالشهایی روبروست. لوئیس اتکین، تحلیلگر ارشد، معتقد است که اگر دولتها بخواهند سیستمهای متمرکز و اجباری را به مردم تحمیل کنند، با شکست مواجه خواهند شد. کلید موفقیت، ایجاد اعتماد دیجیتال است. شهروندان باید حس کنند که بر دادههای خود کنترل دارند و حریم خصوصی آنها قربانی نظارتهای دولتی نمیشود.
همچنین، استفاده از امنیت سایبری پیشرفته برای جلوگیری از جعل هویت دیجیتال (Deepfake) و حملات فیشینگ مدرن، از اولویتهای اصلی ارائهدهندگان این خدمات در سالهای پیش رو خواهد بود.
بازار هویت دیجیتال در حال گذار از یک مرحله آزمایشی به یک زیرساخت حیاتی جهانی است. همگرایی قوانین بینالمللی مانند eIDAS 2.0 و پیشرفتهای خیرهکننده در حوزه بلاکچین در هویت، مسیری را باز کرده است که در آن امنیت و حریم خصوصی دیگر فدای سرعت نمیشوند. سازمانها و دولتهایی که امروز روی این زیرساختها سرمایهگذاری کنند، رهبران اقتصاد دیجیتال فردا خواهند بود. تقویت اعتماد دیجیتال میان کاربران، تنها راه تضمین ماندگاری در این بازار پررقابت است.
در کوتاهمدت خیر؛ اما در بلندمدت پیشبینی میشود که مدارک دیجیتال به دلیل امنیت بالاتر و سهولت در استفاده، به انتخاب اول شهروندان تبدیل شوند و مدارک فیزیکی نقش پشتیبان را ایفا کنند.
بلاکچین اجازه میدهد تا بدون نیاز به یک نهاد مرکزی، اصالت یک مدرک تایید شود. این فناوری امنیت را بالا برده و از نشت گسترده اطلاعات (Data Breach) جلوگیری میکند.
بله، این کیف پولها از رمزنگاریهای پیشرفته و بیومتریک (اثر انگشت یا تشخیص چهره) استفاده میکنند و دسترسی به اطلاعات آنها برای هکرها بسیار دشوارتر از سرقت کیف پول فیزیکی است.
منبع: Medium